සසුනේ පැවැත්ම පර්යාප්ති මූලකද, නැතහොත් ප්‍රතිපත්ති මුලිකද ?

☑️සසුනේ පැවැත්ම පර්යාප්ති මූලකද, නැතහොත් ප්‍රතිපත්ති මූලකදයන්න පිළිබඳව එදා මහාවිහාරික භික්ෂුන් වහන්සේලා අතර මතභේදයක් හට ගැනුණි.
මනෝරථ පුරණි අටුවාවට අනුව මෙම සාකච්ඡාව ඇතිවූයේ “පාංශුකූලික” හා “ධර්ම කථික” යන භික්ෂුන් වහන්සේල්ලා දෙපක්ෂය අතය. එහිදී පාංශුකූලිකයෝ ශාසනය ප්‍රතිපත්ති මූලක යයිද, ධර්මකථිකයින් පර්යාප්ති මූලක යැයිද තර්ක කළහ .
☑️භික්ෂුන්ගේ මනා පැවැත්ම ඇතිතාක් කල් ලෝකය රහතුන්ගෙන් නොනැසි වන්නේයැයි “ප්‍රතිපත්තිවාදී පාංශුකූලිකයන්” තර්ක කළ අතර,
☑️”සූත්‍රාන්තය (පර්යාප්තිය) රැකෙන කල්හි ප්‍රතිපත්තිය ආරක්ෂවේ” යෑයි පර්යාප්තවාදී ධර්ම කථිකයෝ පෙන්වා දුන්හ.
☑️මේ වාදයෙන් පර්යාප්තිවාදීහු ජය ගත්හ. විදර්ශකයන් දහස් ගණනක් සිටියත්, පර්යාප්තිය නැති වුවහොත් කිසිවෙකුටත් නියම ප්‍රතිෂ්ඨාවක් ඇතිවිය නොහැකි බව අවසානයේ ප්‍රතිපත්තිවාදීහු ද පිළිගත්හ.
☑️ඒ බැවින්ම පර්යාප්ති වාදීහු වැඩි වශයෙන් ග්‍රන්ථධූරදාරිනයෝ වූහ. උන්වහන්සේලා ග්‍රාම වාසයට පුරුදු වූ ධර්ම කථිකයෝ වූහ.
ඔවුන් ත්‍රිපිටකය, හා අටුවා ආදිය කටපාඩම් කිරීමට නිතර වෙහසුනහ. උන්වහන්සේලා පර්යාප්තිය අගය කළා පමණක් නොව, එහි ආරක්ෂාව හා දියුණුව ගැනද අවධානය යොමු කළහ.
☑️මේ නිසාම බැමිණිටියාසාය පැවති වකවානුවේදී, පර්යාප්තියේ අනාගතය ගැන භාරදුර ලෙස සිතන්නට චූහ.මේ අනුව ත්‍රිපිටකය කට පාඩමින් රැකගෙන ආ භික්ෂුන් නැතිව ගියහොත් බුද්ධ ශාසනයට මහත් පාඩුවක් වන බව කල්පනා කළ පරියාප්තිවාදී භික්ෂූන් වහන්සේලා ත්‍රිපිටකය පොත්වල ලියා තැබීම ද කළේය .

Leave a comment